Edmund Giebartowski
Biografia
Edmund Giebartowski urodził się 10 lutego 1880 w Ozorkowie w rodzinie Franciszka i Olimpii Giebartowskich. Był prawnikiem i politykiem, działaczem ruchu robotniczego oraz m.in. wiceministrem pracy i opieki społecznej w latach 1945–1948. Od młodości łączył pracę zawodową z zaangażowaniem społecznym; ukończył prawnicze studia doktoranckie na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1912 roku.
W ruchu politycznym działał w SDKPiL od 1903 roku, był aktywny w Łodzi, a także brał udział w Zjazdach partii w Londynie; wielokrotnie aresztowany podczas okresu rewolucyjnego. Po I wojnie światowej organizował struktury KPRP w Małopolsce i na Śląsku Cieszyńskim, następnie powrócił do Warszawy, gdzie pracował w MPiOS i w PZUW, a także pełnił funkcje urzędnicze do 1935 roku. W latach 1942–1943 był więziony na Pawiaku i Majdanku. Po wojnie zajmował wysokie stanowiska w administracji państwowej, m.in. kierował Biurem Ziem Zachodnich w Lublinie, był dyrektorem naczelny PZUW i wreszcie podsekretarzem Stanu w MPiOS (1945–1948). W 1952 objął stanowisko dyrektora Państwowego Przedsiębiorstwa Pracownie Konserwacji Zabytków, a później pracował w Instytucie Ekologii PAN. Zmarł 13 sierpnia 1969 roku w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach.