Ignacy Czerwiński
Biografia
Ignacy Czerwiński urodził się 24 kwietnia 1902 roku w Ozorkowie jako syn Józefa i Zuzanny z Ressów. Był wnukiem Antoniego Czerwińskiego, uczestnika powstania styczniowego.
Po ukończeniu Wyższej Szkoły Realnej w Łęczycy w 1922 roku odbył szkolenie wojskowe w Szkole Podchorążych Rezerwy w Śremie oraz praktyki w zakładach Schneider-Creusot we Francji i Škody w Pilźnie. Został absolwentem Wydziału Mechanicznego Politechniki Warszawskiej; od 1930 do 1933 był starszym asystentem na uczelni.
Równocześnie pracował w Centralnym Laboratorium Państwowej Wytwórni Uzbrojenia w Warszawie, następnie od 1932 do 1937 w Zbrojowni Warszawskiej, m.in. jako szef wydziału celowników. Od 1937 zatrudniony w Starachowickich Zakładach Górniczych jako wiceszef działu armatniego i szef kontroli produkcji.
We wrześniu 1939 po ewakuacji trafił do Warszawy, gdzie podjął pracę w fabryce Compensator. Walczył w powstaniu warszawskim pod pseudonimem Andrzej w ramach obwodu Armii Krajowej Sławbor (dowodził 2. kompanią batalionu Iwo w randze porucznika). Został wzięty do niewoli niemieckiej w Stalagu X B.
W grudniu 1945 powrócił do Polski, w 1946 rozpoczął pracę jako dyrektor techniczny Zjednoczenia Przemysłu Motoryzacyjnego, a potem dyrektor naczelny podległej mu Fabryki Maszyn K.d.K. Ochsner i syn. W 1948 objął stanowisko dyrektora naczelnego nowo utworzonego Zjednoczenia Zakładów Rowerowych w Bydgoszczy, w 1949 został dyrektorem technicznym Dyrekcji Przemysłu Motoryzacyjnego. Następnie dyrektor inwestycyjny w Centralnym Zarządzie Przemysłu Maszynowego (1949–1951) oraz kolejno główny inżynier, p.o. dyrektora i dyrektor naczelny Centralnego Zarządu Przemysłu Urządzeń Mechanicznych (1951–1956).
Od 1948 członek Polskiej Partii Robotniczej, następnie w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Przemysłu Motoryzacyjnego (październik 1956 – marzec 1957) oraz Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego (marzec 1957 – maj 1960), następnie zastępcy przewodniczącego Komitetu do Spraw Techniki (maj 1960 – czerwiec 1963) i prezesa Urzędu Patentowego PRL (wrzesień 1963 – styczeń 1968).
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.