Stanisław Leopold Weil
Biografia
Stanisław Leopold Weil urodził się w 1875 roku w rodzinie ewangelickiej prowadzącej od XVIII wieku aptekę i przedsiębiorstwa farmaceutyczne w Warszawie. Był synem aptekarza Hermana Roberta Weil (1832–1887) i Doroty Wilhelminy z Bucholtzów (1848–1922). Jego braciami byli Karol Fryderyk (1867–1942) i Stefan Robert (1878–1952). W łączności z rodziną prowadził później aptekę w Ozorkowie. Ożenił się z Marią z Miłkowskich (1878–1907) – córką Zygmunta; mieli córkę Dorotę Zofię (1902–1970), żonę Adama Lewaka (1891–1963), a ich potomkiem był botanik Stanisław Lewak (ur. 1930).
Uczył się w IV Gimnazjum w Warszawie, studiował chemię na Politechnice w Karlsruhe, a następnie na uniwersytetach w Bernie i Fryburgu, gdzie uzyskał doktorat w 1899 roku za rozprawę Études sur l'éther cétipique. Po studiach pracował jako asystent przy Katedrze Chemii Organicznej Uniwersytetu w Bernie (1900–1901), a następnie wykładowca w Wyższej Szkole Chemicznej w Mühlhuzie (1902–1903).
Następnie pracował w przemyśle nieorganicznym przy produkcji leków. W latach 1907–1908 był wykładowcą Wyższych Kursów Handlowych w Warszawie. Prowadził zajęcia w szkołach i kursach pomaturalnych, kierował pracownią chemiczną Warszawskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, a w 1912–1914 był redaktorem naczelnych czasopism Przegląd Chemiczno-Techniczny oraz Wiadomości Farmaceutyczne w Warszawie.
Po utworzeniu Tymczasowej Rady Stanu stał się jednym z członków zespołu ds. opracowania Farmakopei Polskiej. Organizował administrację farmaceutyczną w odradzającym się Państwie Polskim. Od września 1917 był naczelnikiem wydziału farmaceutycznego w Departamencie Spraw Wewnętrznych TRS, a potem rządu Rady Regencyjnej. Następnie kierował Wydziałem Farmaceuty w Ministerstwie Zdrowia Publicznego (1918–1919). Od 1918 był także organizatorem i dyrektorem Państwowego Instytutu Farmaceutycznego (1920–1930) i po reorganizacji Działu Chemii Państwowego Zakładu Higieny kierował nim do 1936. Jego Instytut zajmował się badaniem i określaniem jakości środków leczniczych, opatrunkowych, kosmetycznych i wód mineralnych, a także surowców lekarskich i roślin hodowlanych.
Współpracownikami Weil’a byli dr Zenon Martynowicz i dr Janina Garczyńska-Iwanowska. Od 1921 Instytut mieścił się w gmachu Państwowego Zakładu Higieny przy ul. Chocimskiej 24 w Warszawie. Był również redaktorem Roczników Farmacji (1922–1934).
Od 1921 był wykładowcą chemii farmaceutycznej i historii nauk farmaceutycznych na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Po uzyskaniu habilitacji 14 grudnia 1923 pracował na stanowisku docenta, od 1928 profesora, a od 18 października 1930 profesora tytularnego i wykładowcę chemii farmaceutycznej UW. Na uczelni organizował studia farmaceutyczne i tworzył monografie oraz podręczniki w tym zakresie. Jednocześnie w latach 1928–1932 był dyrektorem oddziału warszawskiego szwajcarskiej firmy farmaceutycznej Hoffmann-La Roche. W latach międzywojennych wraz z bratem Karolem prowadzili odziedziczoną aptekę w Ozorkowie. Po nieszczęśliwym wypadku w 1936 miał sparaliżowaną część ciała, lecz nadal pracował naukowo, przygotowując kolejne wydanie podręcznika chemii nieorganicznej.
Podczas powstania warszawskiego zginął 25 września 1944 roku w Warszawie podczas wypędzania przez Niemców ludności cywilnej z Mokotowa. Jego zwłoki ekshumowano 13 listopada 1945 i pochowano w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 47-6-25).
Był członkiem Polskiej Korporacji Akademickiej Związek Akademików Gdańskich Wisła.