Tadeusz Ferdynand Grużewski
Biografia
Tadeusz Ferdynand Grużewski, ps. G. Topór, urodził się 25 października 1870 roku w Ozorkowie i zmarł 15 lutego 1938 roku w Warszawie. Był polskim publicystą i politykiem, redaktorem Myśli Polskiej, członkiem Ligi Narodowej i Stronnictwa Demokratyczno-Narodowego, jednym z liderów frondy z Ligi Narodowej.
Syn Jana, urzędnika sądowego, uczęszczał do gimnazjum w Kaliszu, maturę zdał w 1887 roku w gimnazjum w Piotrkowie. Studiował w Instytucie Technologicznym w Charkowie (1887–1889) i na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie kształcił się w zakresie fizyki, chemii i matematyki (1898–1902).
W 1898 wstąpił do Ligi Narodowej. Od 1899 był publicystą Przeglądu Wszechpolskiego, gdzie pisał teksty z dziedziny polityki zagranicznej, posługując się pseudonimem S. Kowicz. Uważany jest za jednego z twórców ideologii wszechpolskiej; do najważniejszych artykułów zalicza Odbudowanie Polski i Państwowość rosyjska.
W latach 1904–1905 był sekretarzem Romana Dmowskiego. Ze względu na różnice poglądów wobec Rosji rozstał się z Dmowskim. W latach 1906–1907 pełnił funkcję redaktora nieoficjalnego organu endecji, wydawanego w Warszawie przez Józefa Lutosławskiego, tygodnika Myśl Polska. W maju 1907 publicznie skrytykował pobór do Dumy; po rozwiązaniu II Dumy opowiedział się za bojkitem wyborów do III Dumy. Jego poglądy skupiły się na opozycyjnym stanowisku wobec Rosji. W czerwcu 1907 wystąpił z Ligi Narodowej po tym, jak LN zaniechała agitacji antyrosyjskiej oraz od Narodowej Organizacji Robotniczej. Współpracował odtąd z pismem Fronda Gońcem Porannym i Wieczornym. Pisał także do takich czasopism jak Naród a Państwo (1918), Sprawa Polska, Myśl Polityczna, Votum Separatum, Kurier Warszawski, Myśl Niepodległa. Do najważniejszych broszur z tego okresu należały Kryzys państwowy Rosji (1908) oraz Zbytek czy brak indywidualności (1908).
Podczas I wojny światowej był działaczem aktywistycznym, członkiem pro Niemieckiego Klubu Państwowości Polskiej. W okresie międzywojennym był związany z pismami piłsudczyków Naród, Głos Prawdy, Głos Polski. Od jesieni 1918 pracował w Wydziale Prasowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych (albo Wewnętrznych). W 1924 przeszedł na emeryturę i przez następnych 10 lat był wykładowcą historii publicystyki polskiej XIX i XX w oraz historii politycznej Polski w Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie.